A osteocondrose é unha enfermidade dexenerativa-distrófica da columna vertebral e dos tecidos circundantes. O proceso distrófico implica desnutrición, e a dexeneración implica envellecemento prematuro, cambios na estrutura e propiedades do tecido. O proceso dexenerativo é involutivo, é dicir, o proceso natural de envellecemento do corpo. Non obstante, cando se expón a varios factores desfavorables, acelera, o que leva ao desenvolvemento desta enfermidade.
A relevancia da osteocondrose espinal débese á alta frecuencia da súa propagación, especialmente nos países desenvolvidos, que afecta a persoas en idade laboral (30-60 anos) con perda total ou parcial da capacidade de traballo, o curso crónico da enfermidade e a progresión da enfermidade en ausencia de tratamento e prevención adecuados.
Razóns para o desenvolvemento da osteocondrose
1. Cargas excesivas
Os procesos dexenerativos nos discos intervertebrais considéranse como unha discrepancia entre as súas características de resistencia e as cargas que se lles aplican. O aumento do estrés sobre a columna inclúe o levantamento de pesos, a permanencia prolongada na mesma posición (sentado, de pé), movementos bruscos, saltos de altura, lesións, curvatura da columna, postura incorrecta e exceso de peso corporal.
Como resultado dunha carga excesiva, prodúcese un trauma nas estruturas da columna vertebral. Particularmente sensibles á sobrecarga son os discos intervertebrais, que realizan a función de absorción de choques e, xunto coas articulacións facetarias, proporcionan movemento na columna vertebral.
2. Desnutrición do disco intervertebral
Os discos intervertebrais non teñen os seus propios vasos sanguíneos e aliméntanse da difusión do líquido intersticial dos tecidos circundantes. O proceso de difusión é facilitado pola actividade motora da columna vertebral e dos músculos circundantes.
Polo tanto, a restrición prolongada dos movementos da columna vertebral, o traballo sedentario e a inactividade física van acompañados dunha diminución do trofismo do disco intervertebral e conducen ao desenvolvemento da osteocondrose.
3. Outros factores
Predisposición hereditaria, trastornos metabólicos, cambios hormonais, enfermidades somáticas.
Baixo a influencia destes factores, a circulación sanguínea e os procesos metabólicos na columna vertebral vense perturbados e a hidratación do disco intervertebral diminúe. No anel fibroso do disco, as fibras fibrosas desintegranse, aparecen microgrietas e bágoas, o que contribúe á migración do núcleo pulposo e á formación de protrusión ou hernia do disco intervertebral.
O disco abultado irrita as raíces nerviosas sensibles dos nervios espiñais, causando dor nas costas ou ao longo das fibras nerviosas implicadas. Desenvólvense a tensión reflexa e os espasmos dos músculos circundantes, que tamén se acompañan de dor, sensación de rixidez nas costas e limitación dos movementos.
Os cambios emerxentes nos tecidos circundantes en forma de tensión nos músculos das costas, bloques funcionais e irritación das raíces nerviosas contribúen ao agravamento dos trastornos existentes da microcirculación sanguínea e dos cambios metabólicos, provocando a formación dun círculo patolóxico pechado do desenvolvemento da osteocondrose espinal.
Tipos de osteocondrose
Dependendo da localización, distínguese a osteocondrose da columna cervical, torácica ou lumbar. Cando todos os departamentos están implicados, falan de osteocondrose xeneralizada da columna.
A rexión lumbar é a maioría das veces afectada, representando preto da metade de todos os casos de osteocondrose. Isto débese ao feito de que as partes inferiores da columna experimentan unha maior carga estática en comparación con outras partes.
A segunda localización máis común é a rexión cervical. Representa preto de 1/4 dos casos de osteocondrose. Esta parte da columna sofre a maioría das veces debido á posición forzada da cabeza nunha posición: sentado prolongado ante o ordenador, traballo sedentario, traballo físico monótono.
O desenvolvemento da osteocondrose na columna vertebral torácica está asociado a unha mobilidade limitada neste segmento, que está fixado polo marco costoesternal.
Síntomas da osteocondrose espinal
Os síntomas da osteocondrose divídense en dous grupos principais:
Síntomas locais como dor nas costas ou nunha determinada parte dela: dor no pescozo, lumbar, entre os omóplatos. Os síntomas locais tamén inclúen tensión, rixidez dos músculos das costas, sensación de pesadez e incomodidade.
Síntomas a longo prazo cuxa aparición está asociada á implicación no proceso do sistema nervioso ou vascular da columna vertebral, que é responsable da inervación e do abastecemento de sangue de certas estruturas do corpo.
A osteocondrose da columna cervical caracterízase por: dor no pescozo, rexión occipital, cintura escapular, zona do colo. A dor pode irradiarse ao brazo, o ombreiro, a articulación do cóbado ou a man, acompañada dunha sensación de entumecimiento no brazo ou de "gatear" e unha mobilidade limitada nas articulacións do membro superior.
A síndrome da arteria vertebral adoita acompañar a osteocondrose da columna nesta sección. Aparece como resultado da compresión ou espasmo da arteria vertebral, que pasa polos procesos transversais das vértebras cervicais e participa no abastecemento de sangue ao cerebro. A síndrome da arteria vertebral maniféstase por unha dor de cabeza palpitante, ruído na cabeza e mareos.
Osteocondrose da columna torácica manifestada por dor entre os omóplatos, nas costas torácicas, que pode estenderse ao longo dos espazos intercostais en forma de neuralxia intercostal, ata a parte frontal do peito, simulando dor cardíaca, neste caso é necesario excluír a natureza cardíaca da dor.
Cando as vértebras torácicas inferiores están implicadas, a dor pode moverse á parede abdominal anterior, á zona abdominal, simulando enfermidades dos órganos internos.
Para osteocondrose da rexión lumbar a dor localízase na parte baixa das costas, nas nádegas, esténdese pola perna e pode ir acompañada dunha sensación de entumecimiento, formigueo, espasmos convulsivos dos músculos das pernas, a súa atrofia e disfunción dos órganos pélvicos.
A osteocondrose da columna caracterízase por unha dor crónica de dor nas costas, que pode intensificarse pola noite, con estar sentado ou de pé prolongado ou despois da actividade física.
Diagnóstico de osteocondrose
O diagnóstico da osteocondrose espinal baséase no estudo das queixas do paciente, a recollida da anamnese da enfermidade, o exame clínico, neurolóxico e ortopédico do paciente.
Se é necesario, prescríbense métodos de diagnóstico de laboratorio ou instrumentais, como radiografía, resonancia magnética da columna (MRI), tomografía computarizada (TC), Dopplerografía de pescozo e vasos intracraniais, electrocardiografía. É necesario un diagnóstico detallado para excluír enfermidades máis graves da columna vertebral, identificar complicacións da osteocondrose e seleccionar as tácticas de tratamento óptimas para a osteocondrose.
Tratamento da osteocondrose espinal
O Centro de Vertebroloxía ofrece un tratamento integral da osteocondrose espinal.
Para tratar a osteocondrose, o noso centro utiliza equipos e métodos de tratamento modernos, empregando especialistas cualificados: un vertebrólogo, un ortopedista-traumatólogo, un neurólogo, un quiropráctico que o axudará a diagnosticar correctamente unha enfermidade da columna vertebral e prescribirá os procedementos de tratamento necesarios.
Selecciónase un réxime de tratamento individual para cada paciente, dependendo do estadio da enfermidade, as manifestacións clínicas da osteocondrose, a presenza de enfermidades concomitantes e as contraindicacións á terapia.
O centro usa os seguintes métodos para tratar a osteocondrose da columna vertebral:
Tratamento farmacolóxico da osteocondrose destinado a aliviar a exacerbación, influíndo nos mecanismos patoxenéticos da enfermidade.
Masaxe de costas, corrección da columna permítelle normalizar o ton e a elasticidade dos músculos das costas, mellorar o abastecemento de sangue, eliminar as raíces nerviosas pinchadas e restaurar a mobilidade dos segmentos de movemento da columna vertebral.
Tracción espinal úsase cando a osteocondrose se combina con protrusión de disco e hernia intervertebral, en presenza de síntomas de compresión das raíces nerviosas. A tracción realízase baixo a supervisión do médico asistente.
Bloqueo terapéutico - Trátase dunha inxección local dun fármaco na zona do foco patolóxico. Coa súa axuda, pode alcanzar a máxima concentración do medicamento na zona desexada para lograr un efecto terapéutico. Para o tratamento da osteocondrose, úsanse principalmente os bloqueos paravertebrais: a introdución de medicamentos nos tecidos que rodean as vértebras, preto das raíces nerviosas intervertebrais.
Terapia de ondas de choque - unha nova dirección no tratamento da osteocondrose espinal e as súas complicacións. O método foi desenvolvido inicialmente en Suíza para esmagar pedras nos órganos internos, pero máis tarde mostrou unha alta eficacia no tratamento de enfermidades do sistema músculo-esquelético.
No noso centro, o tratamento da osteocondrose realízase mediante o dispositivo de terapia de ondas de choque estadounidense Pro-Ajuster, que foi especialmente deseñado para o diagnóstico e tratamento de enfermidades da columna vertebral e dos tecidos brandos circundantes. O dispositivo permítelle diagnosticar o estado de densidade e tensión do tecido e, posteriormente, actuar sobre as áreas modificadas.
Para tratar a osteocondrose utilízanse diversos procedementos fisioterapéuticos, como: terapia magnética, tratamento con láser, ultrasóns, mioestimulación, procedementos eléctricos.
Prevención da osteocondrose
Como sabes, o mellor método para tratar unha enfermidade é a súa prevención. Para evitar o desenvolvemento da osteocondrose, os problemas da súa prevención deben comezar a abordarse desde a primeira infancia.
Os exames oportunos por un ortopedista pediátrico permiten a detección oportuna de trastornos posturais, desviacións no desenvolvemento físico e corrección dos cambios existentes. Dende os primeiros anos de vida dun neno é necesario practicar exercicio físico, deportes ao aire libre, xogos, controlar a postura e evitar sobrecargar a columna vertebral.
As principais actividades que axudan a manter unha columna vertebral saudable inclúen:
- Un réxime racional de traballo e descanso: evitar estar sentado prolongado, erguerse periodicamente, estirar as costas, manter as costas rectas, vixiar a postura, durmir nunha cama semirríxida;
- Eliminación de sobrecargas da columna: non levantar obxectos pesados, especialmente en posición dobrada, evitar caídas e saltos de altura, lesións na columna, controlar o peso corporal;
- Exercicios sistemáticos para as costas;
- Nutrición adecuada;
- Diagnóstico oportuno e eliminación da dor e molestias nas costas.